Publicaties‎ > ‎

Mijn dagboek van iets onvergetelijks

Lieve mensen,

Hieronder leest u mijn reisdagboek, van een reis die achteraf gezien mijn leven voorgoed zou veranderen, er zijn stukken,waar ik spreek over "mijn ventje" die ik zooooo graag zie, wel ik heb ooit geprobeerd die man graag te zien,maar ook daar hebben de dolfijnen me geholpen, door me te laten zien dat dit alles niet juist was, en zo is de persoon die ik toen "mijn ventje" noemde (gelukkig maar!) mijn ex partner.De enige man in mijn leven, en mijn grote liefde is Jimmy Waem, met hem wil ik oud worden, mijn leven delen, en wie weet zelfs ooit eens teruggaan naar de dolfijnen, want Jimmy leerde me net zoals de dolfijnen wat échte liefde is...

Zondag 26 augustus 2007

Voor mij “the big day” .Dit is voor mij de dag waarvan ik al jaren droom, en waarnaar ik al
maanden uitkijk.
Al weet ik wel dat het ook heel zwaar zal worden, en niet alleen fysiek maar ook emotioneel
omdat het de eerste keer is in 11 jaar dat ik met mijn ventje samen ben, ik hem een hele week
alleen moet laten…
Ik ben hem enorm dankbaar, omdat hij me de kans biedt om deze reis alleen te maken en zo
mijn grote droom te verwezenlijken.

Na een moeilijk afscheid met de nodige tranen, checken we in, we daarmee bedoel ik papa
Ocean en ik.. de 3 musketiers…
Het eerste Hilarische moment is meteen al daar….wanneer we door de douane moeten vind ik
van de stress mijn paspoort al niet meer, maar dat was snel opgelost, zat ergens waar het niet
moest zitten…. Dan vraagt Ocean aan iemand die aan de douane staat of we met dat “karreke”
langst daar mogen, waarop die man kijkt alsof hij het in Keulen hoort donderen, en zegt: “
neenee, mevrouw dat is streng verboden, dat karreke moet hier blijven…maar Ocean
afkomstig van Antwerpen, bedoelde met “da karreke “ natuurlijk mijne rolstoel….
Dus, vanaf dan zou Ocean voor eens en altijd weten dat een rolstoel een rolstoel is en een
karreke, een karreke op de bagage mee te transporteren op de luchthaven….
En daar gaan we dan….We stegen met een zucht, naar boven in de lucht ….
Aaaaaaaaaaaagghh… en het enige wat ik denk en zeg is : Marleen, ik mis je …. Maar ergens
weet ik dat jij daar op me wacht!!


Na een goeie vlucht van 3,5 uur komen we aan op de luchthaven van Dalaman.Als we daar uit
het vliegtuig stappen is het net of er een mannetje staat met een houten hamertje.Het is daar
40° en dus heet als je komt van een plaats waar het gemiddeld 20 ° is….
Tijd om te bekomen is er niet want buiten staat er een man met een bordje “ocean” in zijn
handen, we gaan met hem mee en hij brengt ons naar de taxi. En daar begint het eerste hef en
tilwerk. Rolstoel opvouwen en ik achteraan in het minibusje…ondertussen op die paar
minuten al overbeten door de muggen, en nu al doodmoe van alle emoties en de vliegreis maar
ik moet hierdoor, ben het aan mezelf verplicht de dolfijnen wachten op mij….

Na een voor mij helse rit met veel te veel bochten komen we na 2.5 uur rijden aan in ons
hotel, kots, echt kotsmisselijk! En moe doodmoe … maar ook heel gelukkig want nu sta ik
echt aan het begin van het mooiste in mijn leven.Dankzij papa en ocean, die nu toch ook wel
blij zijn dat we eindelijk in het hotel zijn en we naar ons bed kunnen om te bekomen van een
hele zware dag, op alle gebied…

Slaapwel dolfijnen, morgen zien we elkaar!

Maandag, 27 augustus 2007

De eerste nacht zonder mijn ventje zit erop, raar hoor , om voor het eerst in 7 jaar alleen te
slapen.
En om 5 uur sochtends schiet ik echt recht omhoog in mijn bed want dan klinkt door het hele
stadje een arabisch gebrabbel door de boksen, en dat is iets wat ik de volgende dagen nog
vaak zal mogen horen want dat is zo’n 5 x per dag.


Een paar uur later….
Na een wandeling van ongeveer een half uur, 45 minuten,bergop en bergaf ( (en papa en
Ocean maar puffen) komen we aan op “the place to be”
Tom en Misha wachten op me, en bij het zijn van de plaats waar mijn droom in vervulling zou
gaan,kon ik mijn tranen niet meer bedwingen en ik liet ze dan ook maar gewoon de vrije loop,
Het gevoel dat ik heb, is zo moeilijk te omschrijven, dat ik hier sta, voelt zooooo enorm goed
Zo prachtig, zoveel liefde, zoveel eenvoud….



Na een paar uren genoten en gekeken te hebben had ik echt het gevoel van “ en nu is het mijn
beurt”
Met 3 mensen helpen ze me in het water, waar Mischa op me wacht…en samen met toch wel
wat knikkende knietjes, zijn daar ook hupsakee, weer de traantjes!



Zoveel dankbaarheid dat ik voel … Hetgeen er door me heengaat is onmogelijk met woorden
te beschrijven.
Misha, die me al de hele middag roept met haar ogen, voelt mijn onzekerheid en om mij de
ruimte te geven om op mijn eigen tempo en ritme te kunnen “zijn” gaat ze weer even weg….
En dan is het zover….
Samen met papa en Ocean ga ik in het water samen met Misha….dit is….slik…. MAGISCH!!
Eigenlijk heeft nog nooit eerder iets in mijn leven, zo speciaal gevoeld, iets van mij, en van
mij alleen….ok, er zijn wel wat mensen in de buurt en ik ben hen allemaal, enorm dankbaar
maar vooral papa en ocean, want zonder hen, was ik dit nu niet allemaal aan ’t schrijven, en
toch is dit moment van mij!
Ik vergeet dit nooit!!!


“ De hele middag, 2 oogjes kijken me vragend aan: “Els dit wil ik met je delen, dit is je
droom…je moet niet bang van me zijn, ik doe je niks en toch ook weer veel, kom bij me dan
dans ik met je maak plezier en speel….
Dank je mischa voor deze dans, dank je wel voor deze kans, dat roep ik in mijn gedachten,
Dit is nog zoveel mooier, dit had ik niet durven verwachten


’S Avonds doodmoe, maar heel voldaan in mijn bedje… heel alleen of toch niet helemaal
“Fluppeke” is bij me, een hele lieve en zachte knuffel die ik bij mijn vertrek heb gekregen van
mijn ventje, mijn ventje die ik echt heeeel graag zie! Dat besef ik nu meer dan ooit..op 1000
den kilometers van elkaar verwijderd…ventje, dat je me dit gunt dat is pas pure LIEFDE
Slaapwel…


Dinsdag 28 september 2007

In het water met Misha, de trainer geeft vis om hem rondjes te laten zwemmen in de hoop dat
ik een keertje haar vin kan pakken, maar telkens is ze me te snel af.Wanneer ik doodmoe van
al dat zwemmen, opgeef, en me op het water laat drijven, komt Misha naar me toe.Ik raak
haar aan..
2 harten, 1 gedachte….daar zijn ze weer ! puur genieten….
Tot ze me probeert te bijten, maar dat is mijn eigen schuld omdat ik zonder het echt te willen
en het eigenlijk ook niet echt besef haar sonar afsluit met mijn hand,haar luchtpijp zeg
maar…en jij zou toch ook boos zijn als men zonder enige reden je neus ineens zomaar
dichtknijpen.



Woensdag 29 augustus 2007

Halverwege de vakantie en echt STIKKAPOT.Zowel fysiek als mentaal is dat alles niet te
onderschatten.Er gebeurt zoveel met mij…en voor het eerst denk ik: ik wil nu echt naar huis,
dit kan ik niet tot maandag…”
Dus vandaag is rustdag….geen dodentocht naar de dolfijnen want zo voelt het om door de
hitte te gaan op weg naar de dolfijnen…als een dodentocht…doorgaan, blijven doorgaan en
verstand op nul, ik weet nu hoe het voelt om jezelf tegen te komen… voel me dan ook echt
een loser vandaag als ik zeg: papa , ik kan vandaag echt niet naar de dolfijnen, ben op, op op
ik kan echt niet meer!en LAP! Tranen…deze keer echt van uitputting, het voelt alsof ik alleen
maar kan ademen en voor de rest alleen maar kan toekijken, wat er rondom mij gebeurd….

We zijn wel een beetje gaan shoppen,ik heb een hele mooie ring gekocht, een purper
plooi hoedje en ik kreeg een mooie waaier kado van de dame in het winkeltje.
Die waaier is een groot geschenk en vaak mijn enige afkoeling,
Want de warmte hier is echt dodelijk, zelfs na het nemen van een frisse douche ben je na 2
minuten direct weer kletsnat van het zweet…


Donderdag 30 augustus 2007

Toen we begin deze week aan het dolphin park kwamen, ontmoette ik Ece, een prachtvrouw
en meteen toen ik haar zag wist ik het, al vanaf het moment dat ik wist dat we naar turkije
zouden komen, had ik het gevoel dat ik Marleen hier weer zou terugzien, hoe en wat en waar
dat wist ik niet, maar ik heb me vanaf het begin van ons avontuur maanden geleden eigenlijk
al toen er nog maar net sprake was van dit alles, heel sterk verbonden gevoeld met Marleen…
En daar was ze dan….Ece, voor mij en papa was het meteen duidelijk….ik vroeg aan papa
:”op wie lijkt Ece heel sterk? “We keken naar elkaar en zeiden gewoon …. Ja!! ….
Ece werkt op dit moment in het Dolphin park als “therapeute” en normaal had ik nooit de
kans gekregen om met Tom en haar in het water te gaan, omdat tom en mischa afgesloten
zitten van elkaar en wat heel spijtig is om te zien, Mischa de andere dolfijn is eigenlijk
depressief en heel moe dat zie je aan haar dat voel je en zie je aan haar, omdat hij heel vaak
voor “fish” een rondje moet zwemmen met iemand aan haar vin.
Tom daarentegen is nog maar een paar maanden in het park en heeft nog dat speelse beetje
wilde in hem en dat voel je heel goed…
Wanneer we daar komen vertelt Ece me “ ik heb ervoor moeten vechten, om met jou en tom
in het water te gaan, waarop ik haar antwoordde: ik heb ook gevochten om hier te komen,
want als het niet om jou was had ik het niet meer gedaan, jij bent zoooooooooo speciaal voor
mij… maar die hitte, die stomme zon, maakt me zooo moe ….


Even later gaan we samen in het water, het is PRACHTIG! Voor ik het besef hang ik aan de
vin van Tom die me meetrekt met een kracht waaraan het mezelf op dit ogenblik ontbreekt,
ben moe,heeeeeeeel moe, elke vezel van mijn lichaam is kapot van vermoeidheid, maar dit
moment staat voor eeuwig en één dag heel diep in mijn hartje gegrift, de verbondenheid
tussen Ece, Tom en mezelf dat kan je niet uitleggen zoiets kan je alleen maar voelen….en dit
alles gebeurt uit vriendschap ook vanuit Tom’s hart, want heel raar maar plots heeeft hij niet
meer zo een behoefte aan vis die voor elke rondje die hij zwemt word gegeven, alles gebeurd
gewoon! Het enige dat ik door mijn tranen, heen kan fluisteren, is “ Thank you Ece i’m soooo
thankfull! I love you….


Vrijdag 31 augustus 2007

“ Opeens was je daar, uit het niets…ja zomaar
De tijd haalde ons in,
ik heb jou eindelijk weer gezien, mijn vriendin
Het doet me zo goed en ook weer wat pijn
Om zo sterk met jou verbonden te zijn.
Jij en ik dat hoort zo te zijn…
In mijn hart draag je de naam Marleen maar als je het goed vind,
Ben je vanaf nu voor mij “dolfijn”
Zaterdag 01 september 2007
“ ik zie je ogen, ik zie je blik …
Die kijkt in mijn hart, en zo een openheid creëert naar mijn hart
Dat blijkt nu toch wel wat verward…
Alle emoties vinden een weg naar buiten, dit is de manier om dingen te uiten..
Jij en ik…
Zelfs de dag dat jij er niet meer bent,
Nooit zal ik vergeten, dat ik met jou zo’n mooie momenten heb gekend!




Zondag 02 september 2007

Zondag is rustdag, buiten echt bloedheet …zelfs de plaatselijke bevolking vind het té …
Het is zo van die super vochtige warmte, en het voelt alsof je amper adem kan halen…
Zo erg zelfs dat de restaurantjes buiten op de straat ventilators bijplaatsen zodat er toch af en
toe een zuchtje wind langs je door de zon en zout afgebleekte haren te voelen waaien…
Kas heeft iets heel ouds, en de natuur is hier prachtig, wat alles nog veel mooier maakt is dat
de mensen hier zo open , eerlijk, behulpzaam en vrijgevig zijn….


Als je in een souvenirwinkeltje iets koopt krijg je bijna meer dan wat je gekocht hebt “as a
present,” nooit zal ik het beeld vergeten van een zwaar gehandicapte jongen, die 's avonds op
straat samen met zijn moeder en familie armbandjes verkocht, en toen we daar iets kochten
blonken de jongen (ik ben zijn naam vergeten) zijn ogen heel erg, die keek zo gelukkig omdat
we hem zagen om wie hij echt was…toen we vanavond terugkeerden en vertelden dat we
morgen zouden terugkeren en dat we afscheid kwamen nemen, “zei” de jongen met zijn ogen
tegen zijn moeder, want praten kon hij niet meer na zijn ongeval, dat ze mij van hem een
armbandje moest kado doen en hij smeet me met zijn zwaar misvormde hand een kus en
knipoogje …

we vertrokken die ellendige bergop voor de allerlaatste keer ( de laatste loodjes)
Om uit te kijken naar een zware dag, maar ook een mooie dag, de dag waarop mijn ventje,
mijn mama en alle andere mensen die om me geven en zo met mij en ons hebben meegeleefd,
me zouden opwachten….


Ventje … nog eventjes… ik kom eraan!!!

Maandag 03 september 2007

Heel vroeg dag…al om 5.30 (dus daar 6.30 vermits het in Turkije een uur later is) loopt onze
wekker af , klaar om te vertrekken, heeeeeeeeeeel moe, nu al en ik vraag mezelf af hoe ik ooit
thuis zal geraken, ik zie die zware terugreis niet zitten, maar ik weet dat thuis mijn ventje zit
te popelen om me terug te zien, en alle mensen die om me geven en alles van op afstand
samen met me hebben mee beleeft, wachten op alle mooie fotos en verhalen….

Dit was het dan! Onze grote reis…..ik kan mijn dankbaarheid echt met geen woorden
omschrijven!! Maar ik weet als papa in mijn ogen kijkt dat die wel weet hoe dankbaar ik hem
ben! En ook Ocean DANKJEWEL nooit kan ik jullie in waarde teruggeven , wat dit alles
voor mij heeft betekend, en altijd zal blijven betekenen!


Dit is voor mij, en ook voor ons drietjes , het zwaarste wat we ooit samen deden, maar ook
wel het mooiste!!ik wist dat het zwaar zou worden, maar als ik zou geweten hebben op
voorhand zou ik er nooit zijn aan begonnen, maar zo zie je maar dat het soms beter is dat een
mens niet alles weet…..en één uitspraak van papa zal ik NOOIT meer vergeten …soms moet
een mens eerst door de hel om dan pas de hemel te zien!
Ik heb hem gezien, de hel…maar daarna is die hemel nog zoooooooooveel mooier!!

En papa, weet je nog dit smsje?
Lieve papa….
Bedankt dat je me de kans hebt gegeven
Om het mooiste in mijn leven te beleven,
En dat jij me samen met de dolfijnen de kracht hebt gegeven
Om door te gaan op momenten dat het moeilijk was
Neem de hap en de snauw van zulke momenten niet persoonlijk…
Hier moesten we gewoon samen door!
En ik wist niet dat onze vader/dochter relatie nog sterker kon zijn dan ze nu al was.
En papa bij de volgende dodentocht, wanneer je het moeilijk hebt,
Denk dan aan onze dodentocht hier samen en dan geef ik je op die manier de kracht om door
te gaan…
Papa… ik zie je graag !
(smsje van donderdag)
… vanuit de diepste vezel van mijn hart

Op deluchthaven, met zijn 3 door de deur waar alle mensen op de reizegers staan te wachten,
en plots hoor ik bijna in koor ….Mie ….dag mie!!! Ik kijk en zie ….mijn ventje en mijn
mama staan me op te wachten, op die moment ben ik niet meer te houden, ik neem mijn
wielen in eigen handen en spurt naar hen toe !! lap miljaar weer tranen….het eerste wat ik kan
zeggen is ,: ventje ik zie je graag, mama bedankt dat je hier bent! Doet me echt heel veel
plezier , en dan zeg ik ….doooorst en honger!!!!!!

Er zijn toch wel een aantal dingen die ik heb geleerd deze reis…
1.een mens is veel sterker dan hij denkt.
2.waar een wil is , is een weg
3 samen sta je sterk
4 dat liefde en echte vriendschap sterker zijn dan een paar duizenden kilometers.
5 papa….. dat je soms echt door de hel moet om te zien hoe mooi de hemel is …
En, dat ik best fier mag zijn op hetgeen ik voor mezelf heb bereikt en welke grenzen ik heb
verlegd voor mezelf…
6 dat je een hele speciale band kan hebben, die door dingen samen te doen alleen nog veel
sterker word

Doodmoe mijn bed in, om morgen in mijn gevoel te kruipen, en het proberen neer te
schrijven, iedereen die het wil mag alle foto's zien en alle verhalen horen,
Maar, en nu ben ik misschien heel egoïstisch, de aller-allermooiste herinneringen, het gevoel
vanbinnen da’s van mij en van mij alleen!

En, nu snappen wie het snappen wil en kan…..Ece….where is my wall????
;)


Big hughs,
Els x
Comments